Majowi „zimni ogrodnicy” — Pankracy, Serwacy i Bonifacy — bywają traktowani jak ludowe przysłowie o nagłym ochłodzeniu. A jednak w tej pozornie prostej obserwacji pogody kryje się głęboka intuicja duchowa. Człowiek od wieków odkrywał, że natura nie jest chaosem, lecz językiem Boga. Zimny wiatr w środku wiosny przypomina, że życie nigdy nie rozwija się liniowo. Nawet po dniach światła może nadejść przymrozek.

Teologia od dawna widzi w ogrodzie obraz duszy. Już w Księdze Rodzaju ogród staje się miejscem spotkania Boga i człowieka, ale także przestrzenią kruchości. Roślina, która zaczyna kwitnąć zbyt wcześnie, może zostać zraniona przez chłód. Podobnie człowiek — zachwycony własną siłą, sukcesem czy duchowym uniesieniem — potrzebuje nieraz doświadczenia „zimnych ogrodników”, aby nauczyć się pokory i cierpliwości. Bóg nie działa wyłącznie w słońcu. Czasem przemawia przez chłód, zatrzymanie i ciszę. Święci dojrzewali nie tylko w momentach pocieszenia, ale również wtedy, gdy wiara wydawała się pozbawiona ciepła. Duchowe przymrozki nie niszczą tego, co zakorzenione głęboko. One odsłaniają prawdę o korzeniach.

Dlatego zimni ogrodnicy są metaforą nadziei bardziej dojrzałej niż optymizm. Ogrodnik nie rozpacza po jednej zimnej nocy. Wie, że życie potrafi wrócić. Człowiek wierzący także uczy się cierpliwości wobec własnego wzrostu. Łaska dojrzewa powoli — jak ogród, który zna zarówno słońce, jak i chłód.